ਸੰਤ ਦਮਿਆਨਾ

ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿੰਨੇ ਕੁ ਹਨ ਜੋ ਕਦੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਸੀਂ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਬਾਰੇ ਕੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ? ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿੰਨੇ ਕੁ ਸੱਚਮੁੱਚ ਯਕੀਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਡਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸਾਡੇ ਹੋਣ ਦਾ ਇੰਨਾ ਪੂਰਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਸਾਥੋਂ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹੈ? ਯਿਸੂ ਦੇ ਚੇਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੋਣਾ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਵੇਂ ਯਿਸੂ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਿਹਾ ਸੀ: "ਪਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਚੌਕਸ ਰਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਦਾਲਤਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਨਗੇ… ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕਾਰਨ ਤੁਸੀਂ ਹਾਕਮਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖਿੱਚੇ ਜਾਓਗੇ,

ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਪਰਾਈਆਂ ਕੌਮਾਂ ਉੱਤੇ ਗਵਾਹੀ ਹੋਵੇ… ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾਂ ਕੀ ਬੋਲੋਗੇ… ਉਸੇ ਘੜੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਬੋਲੋ… ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਣਗੇ, ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਅੰਤ ਤੱਕ ਸਬਰ ਕਰੇਗਾ ਸੋਈ ਬਚਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ।" (ਮੱਤੀ 10:16 ਅੱਗੇ (Matthew 10:16)) ਤੀਜੀ ਸਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਵੱਲ ਮਰਕੁਸ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਮਸੀਹੀ ਆਦਮੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਿਸਰ ਵਿੱਚ ਬੋਰੋਲੋਸ ਅਤੇ ਜ਼ਹਫ਼ਰਾਨ ਜ਼ਿਲ੍ਹਿਆਂ ਦਾ ਹਾਕਮ ਸੀ। ਮਰਕੁਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕੋ ਧੀ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦਮਿਆਨਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਆਚਰਣ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸਨ। ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ,

ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚੇ ਮਸੀਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਾਲਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਵਾਹ ਲਾਈ। ਦਮਿਆਨਾ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਦੀ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੋਥੀਆਂ ਪੜ੍ਹਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹ ਅਕਸਰ ਰੋਂਦੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੁਕਤੀਦਾਤਾ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪਿਆਰ ਆਪਣੇ ਨਿੱਕੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਭਰਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਦਮਿਆਨਾ ਕਾਫ਼ੀ ਵੱਡੀ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਕਿਸੇ ਸ਼ਰੀਫ਼ ਦੋਸਤ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਾ ਲਵੇ, ਪਰ ਦਮਿਆਨਾ ਨੇ ਨਾਂਹ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਦੀ ਲਾੜੀ ਵਜੋਂ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਿਨਾਂ ਵਿਆਹ ਦੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ,

ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਦਮਿਆਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਇਹ ਵੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਹਰਵਾਰ ਉਸ ਲਈ ਇੱਕ ਘਰ ਬਣਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਨ (ਸਾਧਵੀ) ਵਾਂਗ, ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਰੀਖਿਆਵਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿ ਸਕੇ। ਉਸ ਦੀ ਧਰਮੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਚਾਹਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਿਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਝਿਜਕਦੇ ਹੋਏ ਦਮਿਆਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਲਈ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਮਹਿਲ ਬਣਵਾਇਆ। ਦਮਿਆਨਾ ਨੇ ਉਸ ਮਹਿਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਠ (ਕਾਨਵੈਂਟ) ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਚਾਲੀ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਅਣਵਿਆਹੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਹੱਥ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੀ,

ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਲ ਅਤੇ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਮਰਾਟ ਦਿਉਕਲੇਤਿਆਨੁਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਸੀਹੀਆਂ ਨੂੰ ਤਸੀਹੇ ਦੇਣ ਅਤੇ ਮਾਰਨ ਦਾ ਆਰੰਭ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਤਾਂ (ਅਪੋਲੋ ਅਤੇ ਆਰਤਿਮਿਸ) ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਮਰਕੁਸ ਨੂੰ ਬੁੱਤਾਂ ਅੱਗੇ ਗੋਡੇ ਟੇਕਣ ਅਤੇ ਧੂਪ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਸੱਦਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਦਿਉਕਲੇਤਿਆਨੁਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਮੀ ਸਾਮਰਾਜ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਅਹੁਦਾ ਦੇਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਕੇ ਮਨਾ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਦਮਿਆਨਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਬੁੱਤਾਂ ਅੱਗੇ ਗੋਡੇ ਟੇਕ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਿਲ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮੁਕਤੀਦਾਤਾ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਲਹੂ ਵਹਾਇਆ,

ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੱਥਰ ਦੇ ਬੁੱਤਾਂ ਅੱਗੇ ਗੋਡੇ ਟੇਕ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੈਤਾਨ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕੀਤਾ ਹੈ ਉਹ ਕਾਇਰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਮਰਕੁਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਤੇ, ਮੈਂ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਫਸ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਿਕੰਮੇ ਬੁੱਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।" ਫਿਰ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠਿਆ ਅਤੇ ਦਿਉਕਲੇਤਿਆਨੁਸ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਸਲੀਬ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁਕਾਰਿਆ, "ਹਰ ਕੋਈ ਜਾਣ ਲਵੇ ਕਿ ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ,

ਮੇਰੇ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੀ।" ਦਿਉਕਲੇਤਿਆਨੁਸ ਘਬਰਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮਰਕੁਸ ਦਾ ਮਨ ਬਦਲਣ ਦੀ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਦਲੇਰੀ ਨਾਲ ਗਵਾਹੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੁਕਤੀਦਾਤਾ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਮਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਦਿਉਕਲੇਤਿਆਨੁਸ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬੇਹੱਦ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਸਮਰਾਟ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਮਰਕੁਸ ਦੀ ਧੀ ਦਮਿਆਨਾ ਹੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਮਨ ਬਦਲਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਸੌ ਸਿਪਾਹੀ ਲੈ ਕੇ ਮਹਿਲ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਦਿਉਕਲੇਤਿਆਨੁਸ ਨੇ ਕਿਹਾ,

"ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਬੁੱਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲਈ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ। ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਇਨਕਾਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਧਮਕਾਓ, ਤਸੀਹੇ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਮਾਰ ਵੀ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਬਾਕੀ ਮਸੀਹੀਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਮਿਸਾਲ ਬਣ ਜਾਵੇ।" ਜਦੋਂ ਦਮਿਆਨਾ ਨੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਮਹਿਲ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਮੌਤ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪੱਕਾ ਕਰੇ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਯਿਸੂ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਮਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀਆਂ ਹੋ, ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੇ ਤਸੀਹੇ ਨਹੀਂ ਝੱਲ ਸਕਦੀਆਂ,

ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਬਿਹਤਰ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣੇ ਜਲਦੀ ਨੱਸ ਜਾਓ।" ਚਾਲੀ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਬੁਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਨ ਲਈ ਅਨੰਤ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਣਗੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੇ ਦਿਉਕਲੇਤਿਆਨੁਸ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦਮਿਆਨਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਅੰਨ੍ਹੇ, ਗੂੰਗੇ ਅਤੇ ਬੋਲੇ ਬੁੱਤਾਂ ਅੱਗੇ ਕਿਵੇਂ ਝੁਕ ਸਕਦੀ ਹਾਂ! ਤੈਨੂੰ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਸਮਰਾਟ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਕੰਮਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਵੀ ਦੇਵੇਂ, ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਡੋਲੇਗਾ।" ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਹੁਤ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋਇਆ,

ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਦਮਿਆਨਾ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜ਼ਾਲਮ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਤਸੀਹੇ ਦੇਣ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਭਿਆਨਕ ਪੀੜ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੁੱਕਿਆ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, "ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਯਿਸੂ, ਅੱਤ ਮਹਾਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਗਏ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਪੀੜ ਨੂੰ ਝੱਲਣ ਦਾ ਬਲ ਦਿਓ।" ਚਾਲੀ ਕੁਆਰੀਆਂ ਵੇਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਦਮਿਆਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀਆਂ ਭੈਣੋ, ਨਾ ਰੋਵੋ, ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਤਸੀਹੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਅਤੇ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੀ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਦਾ ਕਿੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੁਆਗਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ,

ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਡੀਕ ਰਹੀ ਸਵਰਗੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਪੱਕਾ ਯਕੀਨ ਹੈ!" ਜਦੋਂ ਸਿਪਾਹੀ ਦਮਿਆਨਾ ਨੂੰ ਤਸੀਹੇ ਦੇ ਕੇ ਥੱਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਅੱਧ-ਮੋਏ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਮਹਾਂ-ਦੂਤ ਮੀਖਾਏਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਵਰਗੀ ਖੰਭਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਛੋਹਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਚੰਗੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮਰ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੁਕਾਰ ਉੱਠੇ,

"ਅਸੀਂ ਮਸੀਹੀ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਦਮਿਆਨਾ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਾਡਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਹੀਂ।" ਸੈਨਾਪਤੀ ਹੋਰ ਵੀ ਘਬਰਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਦਮਿਆਨਾ ਨੂੰ ਤਸੀਹੇ ਦੇਣਾ ਕਈ ਦਿਨ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਾਲਮ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਰੀ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਹਾਂ-ਦੂਤ ਮੀਖਾਏਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਹੀਦੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨ, ਸਾਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਯਿਸੂ ਆਪ ਉਸ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੌਸਲਾ ਰੱਖ, ਮੇਰੀ ਚੁਣੀ ਹੋਈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਤਾਜ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਸਦਾ ਲਈ ਯਾਦ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ,

ਅਤੇ ਇਸ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਤੇਰੇ ਮੁਬਾਰਕ ਨਾਮ ਦੇ ਮਾਣ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਗਿਰਜਾ ਘਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ।" ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਦਮਿਆਨਾ ਨੂੰ ਚਾਲੀ ਕੁਆਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਸਿਰ ਵੱਢ ਕੇ ਮਾਰ ਦੇਣ। ਦਮਿਆਨਾ ਨਾਲ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕੁੱਲ ਗਿਣਤੀ ਕਰੀਬ ਚਾਰ ਸੌ ਸੀ। ਕੁਝ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਕਾਂਸਟੈਂਟਾਈਨ (ਪਹਿਲਾ ਮਸੀਹੀ ਰਾਜਾ) ਸੱਤਾ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਮਹਾਰਾਣੀ ਹੇਲੇਨਾ ਨੂੰ ਦਮਿਆਨਾ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਭੇਜਿਆ। ਹੇਲੇਨਾ ਨੇ ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਸਰੀਰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਦਫ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਦਮਿਆਨਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਾਥੀ-ਦੰਦ ਦੇ ਬਣੇ ਪਲੰਘ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ,

ਅਤੇ ਉਸੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਗਿਰਜਾ ਘਰ ਬਣਵਾਇਆ। ਸੰਤ ਦਮਿਆਨਾ ਦਾ ਬੇਲਕਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਮਠ ਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਿਸਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਿਰਜਾ ਘਰ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਹਨ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ਹੀਦ, ਸੰਤ ਦਮਿਆਨਾ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅਸੀਸਾਂ ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਹੋਣ। ਆਮੀਨ