सन्त दमियाना

हामीमध्ये कति जना उठेर अरूलाई येशू ख्रीष्टको विषयमा आफ्नो विश्वास सुनाउँछौं? हामीमध्ये कति जना साँच्चै यस कुरामा विश्वस्त छौं कि हाम्रो विश्वास हाम्रो अस्तित्वकै यति अभिन्न अङ्ग भइसकेको छ कि हामीलाई प्रश्न गर्नेहरूका सामु यसलाई आनन्दसाथ घोषणा गर्न योग्य छ? येशूका चेला हुनु सजिलो कुरा होइन, किनकि प्रभु येशूले एक पटक यसो भन्नुभयो: "तर मानिसहरूदेखि होसियार रहो, किनकि तिनीहरूले तिमीहरूलाई परिषद्हरूकहाँ सुम्पिदिनेछन्... मेरो खातिर तिमीहरू हाकिमहरू र राजाहरूका सामु तिनीहरूका र अन्यजातिहरूका निम्ति साक्षीस्वरूप उभ्याइनेछौ... तिमीहरू कसरी वा के बोल्ने भनी चिन्तित नहोऊ... त्यही घडीमा तिमीहरूलाई दिइनेछ...

मेरो नामको खातिर तिमीहरू सबैद्वारा घृणित हुनेछौ। तर जसले अन्तसम्म धैर्य धारण गर्छ त्यही नै बचाइनेछ।" (मत्ती १०:१७-२२ (Matthew 10:17-22)) तेस्रो शताब्दीको अन्ततिर, मार्कोस नाम गरेका एक ख्रीष्टियान मानिस थिए। तिनी इजिप्टका बोरोलोस र जाफरान जिल्लाहरूका शासक थिए। मार्कोसको दमियाना नाम गरेकी एउटै मात्र छोरी थिइन्। तिनको सुन्दरता र असल चालचलन प्रख्यात थियो। तिनका पिताले तिनलाई अत्यन्तै माया गर्थे,

र तिनलाई साँचो ख्रीष्टियान रीतिमा हुर्काउन तिनले आफ्नो सकेसम्म गरे। दमियाना आफ्नो कोठाको एकान्तमा प्रार्थना गर्न र पवित्र पुस्तकहरू पढ्न मन पराउँथिन्। प्रार्थना गर्दा तिनको सानो हृदयलाई आफ्ना मुक्तिदाता ख्रीष्टको प्रेमले भरिएको महसुस गर्दा तिनी प्रायः रुन्थिन्। दमियाना विवाहयोग्य उमेरकी भएपछि, तिनका पिताले तिनलाई आफ्ना एक भलाद्मी मित्रसँग विवाह गराउन चाहे, तर दमियानाले अस्वीकार गरिन्। तिनले भनिन् कि तिनले आफूलाई ख्रीष्टकी दुलहीको रूपमा सुम्पिसकेकी छन्,

र तिनले प्रभु येशू ख्रीष्टको सेवा गर्न सकून् भनेर जीवनभर विवाह नगरी बस्ने निश्चय गरेकी छन्। दमियानाले आफ्ना पितासँग सहरको बाहिरी भागमा एउटा घर बनाइदिन पनि अनुरोध गरिन्, ताकि तिनले संसार र यसका प्रलोभनहरूबाट टाढा एक नन (साध्वी) झैँ आफ्ना सखीहरूसँग त्यहाँ बस्न सकून्। तिनको धार्मिक जीवनप्रतिको गहिरो इच्छालाई बुझेर, तिनका पिताले अनिच्छुक भए तापनि दमियानाको इच्छा पूरा गरिदिए, र तिनको निम्ति एउटा विशाल दरबार बनाइदिए। दमियानाले त्यो दरबारलाई मठमा परिणत गरिन्, र चालीस जना आफ्ना सखीहरूसँग त्यहाँ बसिन्। तिनीहरू सबै अविवाहित युवतीहरू थिए, र प्रभुको हात तिनीहरूसँग थियो,

जसले तिनीहरूलाई बल र सान्त्वना दिन्थ्यो। त्यस समयमा सम्राट डायोक्लेसियनले आफ्ना मूर्तिहरू (अपोलो र आर्टेमिस) पूज्न इन्कार गर्ने ख्रीष्टियानहरूलाई यातना दिन र मार्न थाले। जब मार्कोसलाई ती मूर्तिहरूका सामु घुँडा टेक्न र धूप चढाउन निम्तो दिइयो, तिनले इन्कार गरे। तर डायोक्लेसियनले तिनलाई रोमी साम्राज्यमा उच्च पद दिने वाचा गरेर मनाए। जब दमियानाले आफ्ना पिताले मूर्तिहरूका सामु घुँडा टेके भन्ने सुनिन्, तिनी दरबार छोडेर तुरुन्तै तिनीकहाँ गइन्। तिनले भनिन्, "तपाईंलाई बचाउन आफ्नो रगत बगाउनुहुने आफ्नो मुक्तिदातालाई कसरी तपाईंले इन्कार गर्नुभयो, र शैतान बास गर्ने ढुङ्गाका मूर्तिहरूका सामु घुँडा टेक्नुभयो? हे मेरा पिता,

तपाईंले जे गर्नुभयो त्यो कायरता र लज्जाको कुरा हो।" जब मार्कोसले आफ्नी छोरीका वचन सुने, तिनी होशमा फर्के। तिनले भने, "मलाई धिक्कार छ, कसरी म दियाबलको पासोमा परेँ र ती निष्फल मूर्तिहरूलाई पुजेँ।" त्यसपछि तिनी तुरुन्तै उठेर डायोक्लेसियनकहाँ गए। तिनले सबैका सामु पिता, पुत्र, र पवित्र आत्माको नाममा क्रूसको चिन्ह बनाए, र ठूलो स्वरले कराए, "सबैले जानून् कि म स्वर्ग र पृथ्वीका परमेश्वर, मेरा एकमात्र परमेश्वर र प्रभु येशू ख्रीष्टलाई पुज्छु।" डायोक्लेसियन व्याकुल भए र मार्कोसको मन बदल्न सकेसम्म कोसिस गरे, तर यस पटक पवित्र आत्माले तिनको हृदय भरिसकेको थियो,

र तिनले अझ साहससाथ साक्षी दिए कि आफ्नो मुक्तिदातालाई इन्कार गर्नुभन्दा मर्न तयार छन्। डायोक्लेसियन साँच्चै क्रोधित भए, र सिपाहीहरूलाई तिनलाई मार्न आज्ञा दिए। जब सम्राटले थाहा पाए कि आफ्ना पिताको मन बदल्ने मार्कोसकी छोरी दमियाना नै हुन्, तिनले आफ्ना एक सेनापतिलाई एक सय सिपाही लिएर दरबारमा आक्रमण गर्न आज्ञा दिए। "पहिले, उसलाई हाम्रा मूर्तिहरू पूज्न मनाउने कोसिस गर," डायोक्लेसियनले भने। "तर यदि उसले इन्कार गर्छे भने, उसलाई धम्क्याऊ, यातना देऊ, र उसलाई मारिदेऊ समेत, ताकि अरू ख्रीष्टियानहरूका निम्ति ऊ एक उदाहरण बनोस्।" जब दमियानाले सिपाहीहरू दरबारतिर आउँदै गरेको देखिन्,

तिनले मृत्युसम्म तिनीहरूको विश्वास बलियो पारिदिनुहोस् भनी परमेश्वरसँग प्रार्थना गरिन्। त्यसपछि तिनले आफ्ना सखीहरूलाई भनिन्, "यदि तिमीहरू येशूको खातिर मर्न तयार छौ भने बस्न सक्छौ, तर यदि तिमीहरूले सिपाहीहरूको यातना सहन सक्दैनौ भने, अहिल्यै हतार गरेर भाग्नु राम्रो हुनेछ।" ती चालीस कन्याहरूले जवाफ दिए कि यो दुष्ट संसारमा केही क्षणको आनन्द लिनका निम्ति तिनीहरू अनन्त जीवन गुमाउनेछैनन्। जब सेनापतिले डायोक्लेसियनको सन्देश दमियानालाई सुनाए, तिनले जवाफ दिइन्, "म आफ्ना प्रभु र परमेश्वर येशू ख्रीष्टलाई छोडेर अन्धा, गुँगा र बहिरा मूर्तिहरूका सामु कसरी निहुरूँ!

तिमी र तिम्रो सम्राट आफ्ना लज्जास्पद कामहरूका निम्ति शर्माउनुपर्छ, र म तिमीलाई भन्छु कि तिमीले मलाई मारे तापनि मेरो विश्वास डग्मगाउनेछैन।" सेनापति निकै लज्जित भए, र तिनले सिपाहीहरूलाई दमियानालाई विभिन्न क्रूर तरिकाले यातना दिन आज्ञा दिए। जब तिनले आफ्नो शरीरभरि भयानक पीडा महसुस गरिन्, तिनले आफ्नो अनुहार स्वर्गतिर उठाइन्, र प्रार्थना गरिन्, "हे मेरा प्रभु येशू, मलाई बचाउन क्रूसमा टाँगिनुहुने सर्वोच्चका पुत्र, यो पीडा सहन मलाई बल दिनुहोस्।" ती चालीस कन्याहरू हेर्दै र रुँदै थिए, तर दमियानाले तिनीहरूलाई भनिन्, "नरोओ, मेरा बहिनीहरू, हाम्रा प्रभु येशू ख्रीष्टले एउटै पाप नगर्नुभए तापनि,

उहाँले हामीलाई प्रेम गर्नुभएको कारण यातना सहनुभयो र मारिनुभयो। त्यसो भए उहाँको नाममा मैले झन् कति बढ्ता मृत्युलाई स्वागत गर्नुपर्छ, विशेषगरी जब मेरा निम्ति राखिएको स्वर्गीय महिमाप्रति म निश्चित छु!" सिपाहीहरू दमियानालाई यातना दिएर थाकेपछि, तिनीहरूले तिनको आधा-मृत शरीरलाई झ्यालखानामा फालिदिए। तर प्रधान दूत मिखाएल तिनीकहाँ प्रकट हुनुभयो, उहाँले आफ्ना स्वर्गीय पखेटाहरूले तिनलाई छुनुभयो, र तिनका घाउहरू निको पारिदिनुभयो। भोलिपल्ट, सेनापतिले तिनी मरिसकिन् भन्ने ठाने, तर जब तिनी पूर्ण स्वस्थ अवस्थामा तिनको सामु उभिइन्, तिनी अत्यन्त चकित भए। केही मानिसहरूले के भएको थियो भनी देखे,

र तिनीहरू कराए, "हामी ख्रीष्टियान हौँ। हामी दमियानाका परमेश्वरमा विश्वास गर्छौं। येशू ख्रीष्टबाहेक हाम्रा अरू कुनै परमेश्वर छैन।" सेनापति झन् व्याकुल भए, र तिनीहरू सबैलाई मारे। दमियानाको यातना अझ बढ्ता क्रूर तरिकाले धेरै दिनसम्म जारी रह्यो, तर पटक-पटक प्रधान दूत मिखाएल प्रकट हुनुभयो र तिनलाई निको पार्नुभयो। तिनको हुतात्मा हुनुभन्दा अगिल्लो अन्तिम दिनमा, हाम्रा प्रभु येशू स्वयम् तिनीकहाँ आउनुभयो र तिनलाई भन्नुभयो, "साहस गर, मेरी चुनिएकी। मैले स्वर्गमा तिम्रो विवाहको मुकुट तयार पारिराखेको छु। तिम्रो नाम सदासर्वदा सम्झिइनेछ, किनकि यो धेरै आश्चर्यकर्महरूको कारण बन्नेछ,

र यस ठाउँमा तिम्रो धन्य नामको आदर गर्न एउटा महान् मन्दिर निर्माण गरिनेछ।" अन्ततः सेनापतिले सिपाहीहरूलाई दमियानाको र ती चालीस कन्याहरूको तरवारले शिर काट्न आज्ञा दिए। दमियानासँगै हुतात्मा हुनेहरूको कुल सङ्ख्या करिब चार सय थियो। केही वर्षपछि, जब राजा कन्स्टेन्टाइन (पहिलो ख्रीष्टियान राजा) सत्तामा आए, तिनले आफ्नी आमा रानी हेलेनालाई दमियानाको दरबारमा पठाए। हेलेनाले त्यहाँ भेट्टाएका सबै शरीरहरूलाई ठूलो आदरसाथ गाडिदिइन्। तिनले दमियानाको शरीरलाई हस्तीहाडको ओछ्यानमा राखिन् र त्यसलाई रेशमी सूती कपडाले सजाइन्, र त्यही ठाउँमा एउटा मन्दिर निर्माण गरिन्। सन्त दमियानाको बेल्कासमा एउटा महान् मठ पनि छ,

र इजिप्टमा धेरै मन्दिरहरूले तिनको नाम बोक्छन्। यी महान् हुतात्मा, सन्त दमियानाका प्रार्थना र आशिष् हामी सबैसँग रहून्। आमेन