Story
Чанд нафар аз мо бармехезад ва ба дигарон бовари худро дар бораи Исои Масеҳ мегӯяд? Чанд нафар аз мо ҳақиқатан боварии комил дорад, ки имони мо чунон ҷузъи ҳастии мо гаштааст, ки сазовори он аст, то онро бо шодӣ ба онҳое ки аз мо мепурсанд, эълон кунем? Аз шогирдони Исо будан кори осон буда наметавонад, зеро чунон ки Исо боре гуфт: «Лекин аз одамон ҳазар кунед, зеро ки шуморо ба маҳкамаҳо хоҳанд супурд... Ва шуморо ба ҳузури ҳокимон ва подшоҳон барои Ман хоҳанд бурд, то ба онҳо ва ба халқҳо шаҳодат диҳед... Ғам нахӯред, ки чӣ гуна ё чӣ бигӯед... Дар он соат ба шумо ато хоҳад шуд...
Ва шумо барои исми Ман аз ҳама нафрат хоҳед дид. Лекин ҳар кӣ то ба охир сабр кунад, наҷот хоҳад ёфт.» (Матто 10:16ва баъд (Matthew 10:16)) Дар охирҳои асри сеюми мелодӣ марди масеҳие зиндагӣ мекард, ки Марқус ном дошт. Ӯ волии ноҳияҳои Бурулус ва Заъфарон дар Миср буд. Марқусро танҳо як духтаре буд, ки Димиёна ном дошт. Зебоӣ ва ахлоқи неки ӯ забонзади хосу ом буд. Падараш ӯро бағоят дӯст медошт, ва ҳамаи кӯшиши худро ба харҷ дод, то ӯро ба тарзи дурусти масеҳӣ тарбият кунад. Димиёна дӯст медошт, ки дар хилвати ҳуҷраи худ дуо гӯяд ва китобҳои муқаддасро хонад.
Аксар вақт ҳангоми дуо мегирист, зеро муҳаббати Наҷотдиҳандааш Масеҳро ҳис мекард, ки дили хурдакаки ӯро пур мекард. Чун Димиёна ба синни балоғат расид, падараш хост, ки ӯро ба яке аз дӯстони наҷиби худ ба занӣ диҳад, лекин Димиёна рад кард. Ӯ гуфт, ки худро ҳамчун арӯс ба Масеҳ бахшидааст, ва ки азм дорад тамоми умри худ бе никоҳ зиндагӣ кунад, то ба Худованд Исои Масеҳ хидмат кунад. Димиёна боз аз падараш хоҳиш кард, ки барояш дар канори шаҳр хонае бино кунад, то дар он ҳамроҳи дӯстонаш ҳамчун роҳиба дур аз олам ва васвасаҳои он зиндагӣ кунад.
Чун падараш аз орзуи амиқи ӯ ба ҳаёти порсо огоҳ шуд, нохоҳон хоҳиши Димиёнаро иҷро кард ва барояш қасри бузурге бино кард. Димиёна қасрро ба дайр табдил дод ва дар он ҳамроҳи чиҳил нафар аз дӯстони худ зиндагӣ кард. Ҳамаашон духтарони беникоҳ буданд, ва дасти Худованд бо онҳо буд, ки ба онҳо қувват ва тасаллӣ медод. Дар он замон император Диоклетиан ба азоб додан ва куштани масеҳиёне сар кард, ки аз ибодати бутҳои ӯ (Аполлон ва Артемис) рад мекарданд. Чун Марқусро даъват карданд, ки дар назди муҷассамаҳо зону зада, бухур пешкаш кунад, рад кард.
Лекин Диоклетиан ӯро бо ваъдаи додани мансаби болотар дар Империяи Рум қонеъ сохт. Чун Димиёна шунид, ки падараш дар назди бутҳо зону задааст, қасрро тарк кард ва дарҳол ба пеши ӯ рафт. Гуфт: «Чӣ гуна Наҷотдиҳандаатро, ки хуни Худро рехт, то туро наҷот диҳад, инкор карда, дар назди бутҳои сангине, ки шайтон дар онҳо сокин аст, зону задӣ? Он чи кардӣ, эй падарам, тарсончакӣ ва шармандагист.» Чун Марқус суханони духтари худро шунид, ба ҳуш омад. Гуфт: «Вой бар ман, чӣ гуна ба доми Иблис афтода, он муҷассамаҳои беҳударо ибодат кардам.» Сипас дарҳол бархост ва ба пеши Диоклетиан рафт.
Дар назди ҳама худро бо номи Падар ва Писар ва Рӯҳулқудс бо аломати салиб нишона зад ва бо овози баланд фарёд зад: «Бигзор ҳар кас бидонад, ки ман Худои осмон ва заминро, ягона Худо ва Худованди ман Исои Масеҳро ибодат мекунам.» Диоклетиан мушавваш шуд ва ҳамаи кӯшиши худро кард, то фикри Марқусро тағйир диҳад, лекин ин дафъа Рӯҳулқудс дили ӯро пур карда буд, ва ӯ ҳатто далерона шаҳодат дод, ки розист бимирад, аммо Наҷотдиҳандаашро инкор накунад. Диоклетиан бағоят хашмгин шуд ва ба сарбозон амр дод, ки ӯро бикушанд.
Чун император фаҳмид, ки маҳз духтари Марқус — Димиёна буд, ки фикри падарашро тағйир дод, ба яке аз сардорони худ амр дод, ки сад сарбоз гирад ва ба қаср ҳамла кунад. «Аввал кӯшиш кун, ки ӯро ба ибодати бутҳои мо қонеъ кунӣ», гуфт Диоклетиан. «Лекин агар рад кунад, ӯро таҳдид кун, азоб деҳ ва ҳатто бикуш, то ӯ барои дигар масеҳиён ибрате бошад.» Чун Димиёна сарбозонро дид, ки ба қаср наздик мешаванд, ба Худо дуо кард, то имони онҳоро то марг устувор созад.
Сипас ба дӯстони худ гуфт: «Агар розӣ бошед, ки барои Исо бимиред, монда метавонед, лекин агар азоби сарбозонро тоб оварда натавонед, беҳтар аст, ки шитоб карда, ҳозир фирор кунед.» Чиҳил бокира ҷавоб доданд, ки ҳаёти ҷовидониро танҳо барои лаззат бурдан аз чанд лаҳзае дар ин олами шарир аз даст нахоҳанд дод. Чун сардор паёми Диоклетианро ба Димиёна расонид, ӯ ҷавоб дод: «Чӣ гуна Худованд ва Худои худ Исои Масеҳро тарк карда, дар назди муҷассамаҳои кӯр, гунг ва кар сар фуруд оварам!
Ту ва императори ту бояд аз корҳои шармовари худ хиҷолат кашед, ва ман ба ту мегӯям, ки ҳатто агар маро бикушӣ, имони ман такон нахоҳад хӯрд.» Сардор бағоят хиҷил шуд ва ба сарбозон амр дод, ки Димиёнаро бо тарзҳои гуногуни шиканҷаи бераҳмона азоб диҳанд.
Ҳангоме ки дарди даҳшатнокро дар ҷисми худ ҳис мекард, рӯи худро ба сӯи осмон бардошт ва дуо кард: «Эй Худованди ман Исо, эй Писари Ҳаққи Таоло, ки барои наҷоти ман маслуб шудӣ, ба ман қувват деҳ, то дардро тоб орам.» Чиҳил бокира тамошо мекарданд ва мегиристанд, лекин Димиёна ба онҳо гуфт: «Магиред, эй хоҳаронам, Худованди мо Исои Масеҳ азоб дид ва кушта шуд, зеро ки моро дӯст медошт, ҳарчанд ки ҳатто як гуноҳ накард.
Пас чӣ қадар бештар ба ман сазовор аст, ки маргро ба номи Ӯ хушомад гӯям, хусусан агар ман аз ҷалоли осмоние, ки маро интизор аст, итминон дошта бошам!» Чун сарбозон аз азоб додани Димиёна монда шуданд, ҷисми нимҷони ӯро ба зиндон андохтанд. Лекин Сардори фариштагон Микоил ба ӯ зоҳир шуд, ӯро бо болҳои осмонии худ ламс кард ва ҷароҳатҳои ӯро шифо дод. Рӯзи дигар, сардор гумон кард, ки ӯ мурдааст, лекин чун ӯ дар назди вай дар саломатии комил истод, бағоят дар ҳайрат монд. Чун баъзе мардум он чи рӯй дода буд, диданд, фарёд заданд: «Мо масеҳиён ҳастем.
Мо ба Худои Димиёна имон меоварем. Ғайр аз Исои Масеҳ Худои дигаре надорем.» Сардор боз ҳам бештар мушавваш шуд ва ҳамаи онҳоро кушт. Азоб додани Димиёна бо тарзи боз ҳам бераҳмонатар рӯзҳои зиёде идома ёфт, лекин боз ва боз Сардори фариштагон Микоил зоҳир мешуд ва ӯро шифо медод. Дар рӯзи охирин пеш аз шаҳодаташ, Худованди мо Исо Худаш ба пеши ӯ омад ва ба ӯ гуфт: «Далер бош, эй баргузидаи Ман. Ман барои ту тоҷи арӯсии туро дар осмон тайёр кардаам.
Номи ту то абад ёд карда хоҳад шуд, зеро он сабаби бисёр мӯъҷизаҳо хоҳад буд, ва дар ин макон калисои бузурге барои гиромидошти номи муборакат бино карда хоҳад шуд.» Ниҳоят сардор ба сарбозон амр дод, ки сари Димиёнаро бо шамшер бизананд, ҳамроҳи чиҳил бокира. Шумораи умумии касоне, ки бо Димиёна шаҳид шуданд, тақрибан чорсад нафар буд. Чанд сол баъд, чун подшоҳ Қустантин (аввалин подшоҳи масеҳӣ) ба сари қудрат омад, ӯ модари худ Маликаи Ҳелана (Ҳелена)-ро ба қасри Димиёна фиристод. Ҳелана ҳамаи ҷасадҳоеро, ки ёфт, бо иззату эҳтироми бузург дафн кард.
Ҷасади Димиёнаро бар тахте аз ост гузошт ва онро бо катони абрешимӣ ороиш дод, ва дар ҳамон макон калисое бино кард. Шаҳида Димиёна ҳамчунин дайри бузурге дар Балқас дорад, ва калисоҳои зиёде дар Миср номи ӯро бар худ доранд. Бигзор дуоҳо ва баракатҳои ин шаҳидаи бузург, Шаҳида Димиёна, бо ҳамаи мо бошад. Омин