Story
Ing dina iki taun 341 M, santo agung Anba Paulus, pertapa kang sepisanan, séda. Santo iki asalé saka kutha Aleksandria, lan kagungan sadhèrèk lanang kang asmané Pétrus. Sawisé bapakné séda, dhèwèké padha mbagi warisan ing antarané. Nalika sadhèrèké njupuk bagéan kang luwih gedhé, atiné Paulus krasa lara déning tumindaké sadhèrèké iku. Dhèwèké matur marang sadhèrèké, "Yagéné kowé ora mènèhi aku bagéanku kang sah saka warisané bapak?" Pétrus mangsuli, "Kowé isih nom, lan aku kuwatir mbok-menawa kowé bakal mbuwang-mbuwang.
Aku bakal nyimpen iki kanggo kowé." Nalika dhèwèké padha ora cocog, banjur padha sowan marang panggedhé supaya ngadili ing antarané. Ing dalan, padha weruh ana iring-iringan layon. Paulus takon marang salah sijiné wong kang lelayu bab wong kang séda iku. Paulus dikandhani yèn wong iku salah sijiné wong mulya lan sugih ing kutha, lan ninggal kasugihan lan bandhané kabèh, lan saiki mung digawa kanggo dipendhem mung nganggo sandhangané waé.
Santo Paulus mlengak ing atiné lan ngandika marang awaké dhéwé, "Apa gunané kabèh dhuwit donya sawetara iki kang bakal taktinggalké kalawan wuda?" Dhèwèké mandeng marang sadhèrèké lan matur, "Sadhèrèkku, ayo padha bali, awit aku ora bakal njaluk apa-apa marang kowé, malah bagéanku waé ora." Ing dalan baliné, Paulus ninggal sadhèrèké lan mlaku terus nganti metu saka kutha. Paulus nemu kuburan lan ana ing kono telung dina nyenyuwun marang Gusti Kristus supaya nuntun dhèwèké marang apa kang ndadosaké renaning panggalihé.
Déné sadhèrèké, golèk Paulus kanthi temenan, lan nalika ora ketemu, banget getuné déning apa kang wis ditindakaké. Gusti Allah ngutus malaékat marang Santo Paulus, kang nuntun dhèwèké metu saka panggonan iku, lan mlaku bareng nganti tekan ara-ara samun kang njero ing sisih wétan. Dhèwèké manggon ing kono suwéné 70 taun, sajroné iku ora weruh sapa-sapa. Dhèwèké manganggo jubah kang digawé saka serat wit kurma. Gusti ngutus manuk gagak saben dina nggawa setengah roti.
Nalika Gusti karsa medharaké kasuciané Santo Paulus lan kabeneran ati, Panjenengané ngutus malaékat marang [Santo Antonius (Antonios) Agung](/jv/saint/st-antony-the-great), kang ngira yèn dhèwèké kang sepisanan manggon ing ara-ara samun. Malaékat iku ngandhani Santo Antonius, "Ana wong kang manggon ing ara-ara samun njero; donya iki ora pantes nampa tapak sikilé. Déning pandongané, Gusti ndhatengaké udan lan ebun tumiba ing bumi, lan ndhatengaké banjir Nil ing mangsané." Nalika Santo Antonius krungu iki, énggal-énggal tangi lan lunga menyang ara-ara samun njero, adohé sadina lakuné.
Gusti Allah nuntun dhèwèké menyang guwané Santo Paulus. Dhèwèké mlebu, lan padha sujud siji lan sijiné, lan lungguh ngrembug bab kaagungané Gusti. Ing wayah soré, manuk gagak teka nggawa roti utuh. Santo Paulus matur marang Santo Antonius, "Saiki, aku ngerti yèn kowé salah sijiné putrané Gusti Allah. Suwéné 70 taun, Gusti ngirimi aku saben dina setengah roti, nanging dina iki, Gusti uga ngirimi panganmu.
Saiki, lungaa lan gawanen mréné kanthi cepet jubah kang \ndiparingaké déning Kaisar Konstantin marang Paus Athanasius." Santo Antonius lunga marang Santo Athanasius, lan njupuk jubah iku saka dhèwèké banjur bali marang Santo Paulus. Ing dalan baliné, dhèwèké weruh nyawané Santo Paulus digawa déning para malaékat munggah menyang swarga. Nalika tekan guwa, dhèwèké nemu yèn Santo Paulus wis séda saka donya iki. Dhèwèké ngambungi karo nangis, lan nyandhangi jubah kang dijaluk iku, lan njupuk jubah seraté.
Nalika Santo Antonius arep mendhem Santo Paulus, dhèwèké bingung kepriyé carané ndhudhuk kuburan? Singa loro mlebu ing guwa, ndhingkluk ing ngarsané layoné Santo Paulus, lan ngobahaké sirahé kaya-kaya takon marang Santo Antonius apa kang kudu ditindakaké. Santo Antonius ngerti yèn singa-singa iku diutus saka Gusti Allah. Dhèwèké nandhani dawa lan ambané layon ing lemah, lan singa-singa iku ndhudhuk kuburan nganggo kukuné, manut pituduhé Santo Antonius. Santo Antonius banjur mendhem layon kang suci iku, lan bali marang Paus Athanasius sarta nyritakaké apa kang wis kelakon.
Santo Athanasius ngutus wong-wong supaya nggawa layoné Santo Paulus marang dhèwèké. Wong-wong iku nganti pirang-pirang dina nggolèki ing pagunungan, nanging ora bisa nemokaké panggonané kuburan iku. Santo Paulus ngatingal marang Paus ing sajroning wahyu lan ngandhani yèn Gusti ora bakal nglilani panggonané layoné kawedharaké. Dhèwèké nyuwun marang Paus supaya ora ngrépoti wong-wong iku, nanging supaya padha dikon bali. Paus Athanasius kerep manganggo jubah serat kurma iku ping telu saben taun nalika Misa Suci. Sawijining wektu, dhèwèké kepéngin nedahaké marang umat bab kasuciané kang darbé jubah iku.
Dhèwèké nyèlèhaké jubah iku ing dhuwur wong mati, lan wong mati iku sanalika tangi urip. Wartané mukjijat iki sumebar ing satanahé Mesir. Pandongané muga nunggil kita kabèh. Amin.
2. Sédané Santo Longinus, Kepala Biara El-Zugag. Ing dina iki uga, santo kang murni Anba Longinus, kepala biara El-Zugag, séda. Dhèwèké asalé saka Kilikia (ing Asia Cilik). Dhèwèké dadi biarawan ing salah sijiné biara, ing kono bapakné Lukianus dadi biarawan sawisé bojoné séda. Nalika kepala biara iku séda, para biarawan kepéngin ngangkat Santo Lukianus dadi kepala biara ing antarané, nanging dhèwèké nampik, awit ngedohi kamulyan kosong ing donya. Dhèwèké njupuk anaké Longinus lan lunga menyang Siria, ing kono padha manggon in pasamuwan.
Gusti Allah medharaké kautamané kanthi nindakaké akèh mukjijat lumantar wong loro iku. Awit wedi marang kamulyan kosong ing donya iki, Longinus lunga menyang Mesir kanthi idiné bapakné. Nalika tekan, dhèwèké menyang biara El-Zugag, ing sakuloné Aleksandria. Para biarawan nampa dhèwèké kanthi bungah. Sawisé kepala biara séda, para biarawan ngangkat Anba Longinus dadi kepala biara ing antarané, déning apa kang katon saka kautaman lan tindak-tanduké kang becik. Ora suwé sawisé iku, bapakné Lukianus teka marang dhèwèké, lan padha nyambut gawé bareng nggawé layar kapal saka kain, lan diedol kanggo nyukupi panguripané.
Gusti Allah nindakaké akèh mukjijat lan pratandha ing tangané wong loro iku. Bapa Lukianus séda saka donya iki kanthi tentrem, lan ora suwé sawisé iku, anaké, Anba Longinus, uga séda. Pandongané santo loro iki muga nunggil kita, lan Kamulyan muga konjuk marang Allah kita salawasé. Amin