Story
Ἐν ταύτῃ τῇ ἡμέρᾳ τοῦ ἔτους 341 μ.Χ. ἐκοιμήθη ὁ μέγας ἅγιος Ἀββᾶ Παῦλος, ὁ πρῶτος ἀναχωρητής. Οὗτος ὁ ἅγιος ἦν ἐκ τῆς πόλεως Ἀλεξανδρείας, καὶ εἶχεν ἀδελφὸν ᾧ ὄνομα Πέτρος. Μετὰ δὲ τὴν κοίμησιν τοῦ πατρὸς αὐτῶν διεμερίσαντο τὴν κληρονομίαν εἰς ἑαυτούς. Ἐπεὶ δὲ ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ ἔλαβε τὴν μείζονα μερίδα, ἐλυπήθη ὁ Παῦλος ἐπὶ τῇ πράξει τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ.
Καὶ εἶπε τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ· «Διὰ τί οὐ δίδως μοι τὴν δικαίαν μου μερίδα τῆς κληρονομίας τοῦ πατρός μου;» Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Πέτρος· «Νέος εἶ, καὶ φοβοῦμαι μὴ διασκορπίσῃς αὐτήν· ἐγὼ δὲ φυλάξω σοι αὐτήν.» Ἐπεὶ δὲ οὐ συνεφώνησαν ἀλλήλοις, ἀπῆλθον πρὸς τὸν ἄρχοντα ἵνα κρίνῃ μεταξὺ αὐτῶν. Ἐν δὲ τῇ ὁδῷ εἶδον ἐκφορὰν νεκροῦ. Ἠρώτησε δὲ ὁ Παῦλος ἕνα τῶν πενθούντων περὶ τοῦ τεθνηκότος. Καὶ ἐρρέθη τῷ Παύλῳ ὅτι ἦν εἷς τῶν εὐγενῶν καὶ πλουσίων τῆς πόλεως, καὶ ὅτι κατέλιπε τὸν πλοῦτον καὶ τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ ὀπίσω αὐτοῦ, καὶ ἀπῆγον αὐτὸν θάψαι μόνον μετὰ τοῦ ἐνδύματος αὐτοῦ.
Ἐστέναξε δὲ ὁ ἅγιος Παῦλος ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ καὶ εἶπεν ἐν ἑαυτῷ· «Τί οὖν ἐμοὶ καὶ παντὶ τῷ ἀργυρίῳ τοῦ προσκαίρου τούτου κόσμου, ὃν γυμνὸς καταλείψω;» Καὶ ἐμβλέψας τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ εἶπεν αὐτῷ· «Ἀδελφέ μου, ἐπιστρέψωμεν, ὅτι οὐδὲν αἰτήσω παρὰ σοῦ, οὐδὲ τὸ ἐμόν.» Ἐν δὲ τῇ ἐπιστροφῇ κατέλιπεν ὁ Παῦλος τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ καὶ ἐπορεύθη τὴν ὁδὸν αὐτοῦ ἕως ἐξῆλθεν ἐκ τῆς πόλεως. Καὶ εὗρεν ὁ Παῦλος τάφον, ἐν ᾧ ἔμεινε τρεῖς ἡμέρας προσευχόμενος τῷ Κυρίῳ Χριστῷ ἵνα ὁδηγήσῃ αὐτὸν εἰς τὸ ἀρεστὸν αὐτῷ. Ὁ δὲ ἀδελφὸς αὐτοῦ ἐζήτησε τὸν Παῦλον ἐπιμελῶς, καὶ ὅτε οὐχ εὗρεν αὐτόν, ἐλυπήθη σφόδρα ἐφ' οἷς ἐποίησε.
Καὶ ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς τῷ ἁγίῳ Παύλῳ ἄγγελον, ὃς ἐξήγαγεν αὐτὸν ἐκ τοῦ τόπου τούτου, καὶ ἐπορεύθη μετ' αὐτοῦ ἕως ἦλθον εἰς τὴν ἐσωτέραν ἀνατολικὴν ἔρημον. Καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ ἑβδομήκοντα ἔτη, ἐν οἷς οὐδένα εἶδεν ἄνθρωπον. Ἐνεδύσατο δὲ χιτῶνα ἐκ τῶν ἰνῶν τοῦ φοίνικος πεποιημένον. Καὶ ἀπέστελλεν αὐτῷ ὁ Κύριος καθ' ἑκάστην ἡμέραν κόρακα μετὰ ἡμίσεος ἄρτου. Ὅτε δὲ ἠθέλησεν ὁ Κύριος ἀποκαλύψαι τὴν ἁγιότητα τοῦ ἁγίου Παύλου καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, ἀπέστειλε τὸν ἄγγελον αὐτοῦ πρὸς τὸν ἅγιον Ἀντώνιον τὸν Μέγαν, ὃς ἐνόμιζεν ἑαυτὸν εἶναι τὸν πρῶτον οἰκήσαντα ἐν τῇ ἐρήμῳ.
Εἶπε δὲ ὁ ἄγγελος τῷ ἁγίῳ Ἀντωνίῳ· «Ἔστιν ἀνὴρ ὃς οἰκεῖ ἐν τῇ ἐσωτέρᾳ ἐρήμῳ· οὐκ ἔστιν ἄξιος ὁ κόσμος τῶν ἰχνῶν τῶν ποδῶν αὐτοῦ. Διὰ τῶν προσευχῶν αὐτοῦ ποιεῖ ὁ Κύριος τὸν ὑετὸν καὶ τὴν δρόσον καταβαίνειν ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ φέρει τὴν πλημμύραν τοῦ Νείλου ἐν τῷ καιρῷ αὐτῆς.» Ὡς δὲ ἤκουσε ταῦτα ὁ ἅγιος Ἀντώνιος, ἀνέστη παραχρῆμα καὶ ἐπορεύθη εἰς τὴν ἐσωτέραν ἔρημον, ὁδὸν ἡμέρας μιᾶς. Καὶ ὡδήγησεν αὐτὸν ὁ Θεὸς εἰς τὸ σπήλαιον τοῦ ἁγίου Παύλου. Εἰσῆλθε δέ, καὶ προσεκύνησαν ἀλλήλοις, καὶ ἐκάθισαν λαλοῦντες περὶ τῆς μεγαλειότητος τοῦ Κυρίου. Ἑσπέρας δὲ γενομένης ἦλθεν ὁ κόραξ φέρων ὅλον ἄρτον.
Εἶπε δὲ ὁ ἅγιος Παῦλος τῷ ἁγίῳ Ἀντωνίῳ· «Νῦν ἔγνων ὅτι σὺ εἶ εἷς τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ. Ἑβδομήκοντα γὰρ ἔτη ἀπέστελλέ μοι ὁ Κύριος καθ' ἑκάστην ἥμισυ ἄρτου, σήμερον δὲ ἀποστέλλει ὁ Κύριος καὶ τὴν σὴν τροφήν. Νῦν οὖν πορεύθητι καὶ ἔνεγκέ μοι ἐν τάχει τὸν χιτῶνα ὃν \nΚωνσταντῖνος ὁ βασιλεὺς ἔδωκε τῷ Πάπᾳ Ἀθανασίῳ.» Ἀπῆλθε δὲ ὁ ἅγιος Ἀντώνιος πρὸς τὸν ἅγιον Ἀθανάσιον, καὶ ἔλαβε παρ' αὐτοῦ τὸν χιτῶνα καὶ ἐπέστρεψε πρὸς τὸν ἅγιον Παῦλον. Ἐν δὲ τῇ ἐπιστροφῇ εἶδε τὴν ψυχὴν τοῦ ἁγίου Παύλου φερομένην ὑπὸ τῶν ἀγγέλων εἰς τὸν οὐρανόν.
Ὡς δὲ ἦλθεν εἰς τὸ σπήλαιον, εὗρεν ὅτι ὁ ἅγιος Παῦλος ἐξεδήμησεν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου. Κατεφίλησε δὲ αὐτὸν κλαίων, καὶ ἐνέδυσεν αὐτὸν τὸν χιτῶνα ὃν ᾔτησε, καὶ ἔλαβε τὸν ἐκ τῶν ἰνῶν χιτῶνα αὐτοῦ. Ὅτε δὲ ἠθέλησεν ὁ ἅγιος Ἀντώνιος θάψαι τὸν ἅγιον Παῦλον, ἠπόρει πῶς ὀρύξῃ τὸν τάφον. Δύο δὲ λέοντες εἰσῆλθον εἰς τὸ σπήλαιον, καὶ ἔκλιναν τὰς κεφαλὰς αὐτῶν ἔμπροσθεν τοῦ σώματος τοῦ ἁγίου Παύλου, καὶ ἔσειον τὰς κεφαλὰς αὐτῶν ὡς ἐρωτῶντες τὸν ἅγιον Ἀντώνιον τί ποιήσωσι. Καὶ ἔγνω ὁ ἅγιος Ἀντώνιος ὅτι ἀπεστάλησαν ἐκ τοῦ Θεοῦ.
Καὶ ἐσημείωσε τὸ μῆκος καὶ τὸ πλάτος τοῦ σώματος ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ ὤρυξαν τὸν τάφον τοῖς ὄνυξιν αὐτῶν, κατὰ τὰς ὁδηγίας τοῦ ἁγίου Ἀντωνίου. Ἔθαψε δὲ ὁ ἅγιος Ἀντώνιος τὸ ἅγιον σῶμα, καὶ ἐπέστρεψε πρὸς τὸν Πάπαν Ἀθανάσιον καὶ διηγήσατο αὐτῷ τὰ γενόμενα. Ἀπέστειλε δὲ ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος ἄνδρας ἵνα κομίσωσιν αὐτῷ τὸ σῶμα τοῦ ἁγίου Παύλου. Καὶ διέτριψαν πλείονας ἡμέρας ζητοῦντες ἐν τοῖς ὄρεσιν, ἀλλ' οὐχ εὗρον τὸν τόπον τοῦ τάφου αὐτοῦ. Ἐφάνη δὲ ὁ ἅγιος Παῦλος τῷ Πάπᾳ ἐν ὁράματι καὶ εἶπεν αὐτῷ ὅτι οὐκ ἐάσει ὁ Κύριος τὴν ἀποκάλυψιν τοῦ τόπου τοῦ σώματος αὐτοῦ.
Καὶ ᾔτησε τὸν Πάπαν μὴ κοπιάσαι τοὺς ἄνδρας, ἀλλ' ἀναγαγεῖν αὐτούς. Ὁ δὲ Πάπας Ἀθανάσιος ἐνεδύετο τὸν ἐκ τῶν ἰνῶν τοῦ φοίνικος χιτῶνα τρὶς τοῦ ἐνιαυτοῦ κατὰ τὴν θείαν Λειτουργίαν. Ἅπαξ δὲ ἠθέλησε γνωρίσαι τῷ λαῷ τὴν ἁγιότητα τοῦ κυρίου τοῦ χιτῶνος τούτου. Καὶ ἔθηκεν αὐτὸν ἐπὶ νεκρὸν ἄνθρωπον, καὶ ἀνέστη ὁ νεκρὸς παραχρῆμα. Καὶ διεδόθη ἡ φήμη τοῦ θαύματος τούτου ἐν πάσῃ τῇ γῇ Αἰγύπτου. Αἱ προσευχαὶ αὐτοῦ ἔστωσαν μεθ' ἡμῶν πάντων. Ἀμήν.\n\n2. Ἡ κοίμησις τοῦ ἁγίου Λογγίνου, ἡγουμένου τῆς μονῆς τοῦ Ζουγάγ. Ἐν ταύτῃ τῇ ἡμέρᾳ ἐκοιμήθη καὶ ὁ καθαρὸς ἅγιος Ἀββᾶ Λογγῖνος, ὁ ἡγούμενος τῆς μονῆς τοῦ Ζουγάγ.
Οὗτος ἦν ἐκ Κιλικίας (ἐν τῇ Μικρᾷ Ἀσίᾳ). Ἐγένετο δὲ μοναχὸς ἐν μιᾷ τῶν μονῶν, ἔνθα καὶ ὁ πατὴρ αὐτοῦ Λουκιανὸς ἐγένετο μοναχὸς μετὰ τὴν κοίμησιν τῆς γυναικὸς αὐτοῦ. Ὅτε δὲ ἐκοιμήθη ὁ ἡγούμενος τῆς μονῆς ταύτης, ἠθέλησαν οἱ μοναχοὶ καταστῆσαι τὸν ἅγιον Λουκιανὸν ἡγούμενον ἐπ' αὐτούς, ἀλλ' ἠρνήσατο, ὅτι ἔφευγε τὴν κενὴν δόξαν τοῦ κόσμου. Καὶ ἔλαβε τὸν υἱὸν αὐτοῦ Λογγῖνον καὶ ἀπῆλθεν εἰς Συρίαν, ἔνθα κατῴκησαν ἐν ναῷ. Ἀπεκάλυψε δὲ ὁ Θεὸς τὰς ἀρετὰς αὐτῶν ποιῶν πολλὰ θαύματα δι' αὐτῶν. Διὰ δὲ τὸν φόβον τῆς κενῆς δόξης τοῦ κόσμου τούτου, ἀπῆλθεν ὁ Λογγῖνος εἰς Αἴγυπτον μετὰ τῆς ἀδείας τοῦ πατρὸς αὐτοῦ.
Ὡς δὲ ἦλθεν, ἀπῆλθεν εἰς τὴν μονὴν τοῦ Ζουγάγ, δυτικῶς τῆς Ἀλεξανδρείας. Καὶ ἐδέξαντο αὐτὸν οἱ μοναχοὶ μετὰ χαρᾶς. Μετὰ δὲ τὴν κοίμησιν τοῦ ἡγουμένου, κατέστησαν οἱ μοναχοὶ τὸν Ἀββᾶ Λογγῖνον ἡγούμενον ἐπ' αὐτούς, δι' ἃ εἶδον τῶν ἀρετῶν αὐτοῦ καὶ τῆς ἀγαθῆς ἀναστροφῆς αὐτοῦ. Μετ' οὐ πολὺ δὲ ἦλθε πρὸς αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ Λουκιανός, καὶ εἰργάζοντο ὁμοῦ ποιοῦντες τὰ ἐκ καννάβεως ἱστία τῶν πλοίων, καὶ ἐπώλουν αὐτὰ εἰς τὴν διατροφὴν ἑαυτῶν. Ἐποίησε δὲ ὁ Θεὸς πολλὰ θαύματα καὶ σημεῖα διὰ τῶν χειρῶν αὐτῶν.
Ὁ δὲ πατὴρ Λουκιανὸς ἐξεδήμησεν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου ἐν εἰρήνῃ, καὶ μετ' οὐ πολὺ ἐκοιμήθη καὶ ὁ υἱὸς αὐτοῦ, ὁ Ἀββᾶ Λογγῖνος. Αἱ προσευχαὶ τῶν δύο ἁγίων τούτων ἔστωσαν μεθ' ἡμῶν, καὶ δόξα τῷ Θεῷ ἡμῶν εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.