Story
Муқаддас Антонии Кабир, ситораи биёбон ва падари ҳамаи роҳибон, тахминан соли 251-уми мелодӣ дар деҳаи Қимн ал-Арус дар Миср таваллуд шудааст. Падару модари ӯ сарватманд ва худотарс буданд, дӯстдорони Калисо ва бенавоён, ва писарашонро дар тарси Худованд тарбия карданд. Вақте ки Антонӣ тахминан бистсола буд, падару модараш аз ин ҷаҳон рихлат карданд ва ба ӯ нигоҳубини хоҳари хурдсолаш ва мероси бузургеро гузоштанд.
Рӯзе, чун ба Калисо дохил шуд, суханони Худованд Исои Масеҳро шунид, ки аз Инҷил хонда мешуданд: «Агар хоҳӣ, ки комил шавӣ, бирав он чи дорӣ бифрӯш ва ба бенавоён бидеҳ, ва дар осмон ганҷ хоҳӣ дошт; ва биё, аз паи Ман биё.» Ҷавон ин суханонро чунон қабул кард, гӯё ки ба ӯ шахсан гуфта шуда бошанд. Ба хона баргашт, ҳамаи дороии худро байни бенавоён тақсим кард, хоҳарашро ба ҷамоати бокираҳои бахшидашуда супурд, ва аз ҷаҳон канор гирифт, то ҳаёти танҳоӣ ва дуоро бигзаронад.
Азбаски ҳанӯз ягон тартиботи ҳаёти роҳибӣ набуд, ки аз он пайравӣ кунад, Антонӣ танҳо берун аз шаҳр зиндагӣ кард, бо дастҳои худ меҳнат мекард, рӯза медошт ва дар дуо бедор мемонд. Душмани инсоният, ки ба муқаддасии ӯ ҳасад мебурд, бо ҳар озмоиш ба ӯ ҳамла мекард: бо хастагӣ ва танбалӣ, бо хаёлоти шармовар, ва дар охир бо зуҳури ваҳшиёни даҳшатангез. Аммо муқаддас, ки бо Салиб ва имони ноларзон мусаллаҳ буд, девҳоро тамасхур мекард ва хаёлоти онҳоро паст мешумурд, гуфта ки онҳо бар бандаи Масеҳ ҳеҷ қудрате надоранд, ва Худованд ӯро аз ҳамаашон халос кард.
Пас аз он ки тахминан бист сол дар ҷойҳои ботинии муборизаи худ пинҳон монд, бародарон дарро шикастанд ва ӯро дурахшон ёфтанд, на аз зиёдаравӣ варам карда ва на аз сахтгириҳояш фарсуда, балки комилан бо ақл ва файз идорашуда. Аз он замон бисёр касон ба назди ӯ омада, роҳи наҷотро меҷустанд, ва ӯ барои онҳо падар ва роҳнамо гашт. Ҳамин тавр тавассути ӯ биёбон аз роҳибон пур шуд, ва ҳаёти роҳибӣ дар тамоми ҷаҳон ривоҷ гирифт.
Вақте ки таъқиботи бузург ба миён омад, Антонӣ ба Искандария фуромад, то эътирофкунандагони Масеҳро дар зиндонҳояшон тасаллӣ диҳад ва шаҳидонро қувват бахшад, имонро ошкоро эътироф мекард ва худаш ҳам орзу мекард, ки барои Худованд азоб кашад; вале Худо ӯро нигоҳ дошт, то барои бисёр касон падар бошад. Сипас ба биёбони шарқӣ амиқтар канор гирифт, сафар карда то он ҷо ки наздики кӯҳ ҷое бо об ва дарахтони хурмо ёфт, ва дар он ҷо маскан гирифт. Дар он ҷо бо мурури вақт Дайри бузурги Муқаддас Антонӣ ба вуҷуд омад.
Худованд бандаи худро бо бахшоиши фарқкунӣ, бо шифоҳо ва бо нубувват ҷалол дод. Ӯ дар бораи мушкилоте, ки тавассути бидъат ба Калисо хоҳад омад ва барқароршавии баъдинаи онро пешгӯӣ кард. Ӯ бо Муқаддас Павлуси аввалин гӯшанишин вохӯрд ва сӯҳбат кард, ва вақте ки он марди муқаддас рихлат кард, Антонӣ ҷасади ӯро дафн карда, онро бо ридое, ки аз Папа Атанасий гирифта буд, печонид. Ӯ ба Муқаддас Макарий ва бисёр касони дигар роҳи камолотро таълим дод, ва ҳатто подшоҳон ба ӯ менавиштанд, дуоҳояшро меҷустанд, вале ӯ дар ҳуҷраи худ фурӯтан монд.
Вақте ки муқаддас фаҳмид, ки рӯзи рихлаташ наздик шудааст, ба шогирдонаш супориш дод, ки ҷасадашро дар ҷое пинҳон кунанд, ки касе намедонад, то ошкоро парастиш нашавад. Ӯ амр дод, ки асояшро ба Муқаддас Макарий диҳанд, як ҷомаи пӯстини худро ба Папа Атанасий ва дигарашро ба шогирдаш Анба Сарапион. Сипас худро бар замин дароз кард ва рӯҳи худро ба дастҳои Худованд супурд. Ӯ саду панҷ сол зиндагӣ карда буд, ҳамаашро дар муқаддасӣ, покӣ ва меҳнати беист.
Калисои Қибтии Ортодоксӣ ёдбуди рихлати пуршукӯҳи ӯро дар рӯзи бисту дуюми моҳи Тӯбӣ ҷашн мегирад. Дуо ва баракати ӯ бо мо бод. Омин.