Story
Βίοι τῶν ἁγίων καὶ τῶν μαρτύρων ἐν τῇ Κοπτικῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ
Ὁ ἅγιος ἀββᾶς Ῥωΐς | ἀββᾶς Φαράγ | Ἄβα Τεγὶ
Ἐν τῇ Ἑλληνικῇ γλώσσῃ· ὁ ἅγιος Ῥωΐς. Ἐν τῇ Κοπτικῇ γλώσσῃ· ἀββᾶ Τεγί.
Ἡ Αὐτοῦ Μακαριότης ὁ πάπας Σενούδης ὁ Γʹ λέγει περὶ τούτου τοῦ ἁγίου ὅτι οὐδεμίαν ἱερατικὴν τάξιν ἔλαβεν, οὐδὲ τὸν μοναχικὸν βίον ὡς μοναχὸς ἠκολούθησεν, καὶ ὅμως ὑπερέβη πολλοὺς τῶν ἐχόντων ἐκκλησιαστικὰς τάξεις καὶ βαθμούς, ὥστε καὶ αὐτοὺς τοὺς πάπας ζητεῖν τὰς εὐχὰς αὐτοῦ ὑπὲρ ἑαυτῶν.
Ὁ πρῶτος αὐτοῦ βίος·
Ἐγεννήθη ἐν τῷ χωρίῳ Μινίατ Γιαμίν τῆς ἐπαρχίας Γαρβίας, ἐκ πενιχρᾶς οἰκογενείας. Ὁ πατὴρ αὐτοῦ ἦν γεωργὸς ὀνόματι Ἰσαάκ, καὶ τὸ ὄνομα τῆς μητρὸς αὐτοῦ ἦν Σάρρα, καὶ ὠνόμασαν αὐτὸν Φαράγ. Οὐκ ἀκριβῶς γνωστὴ ἡ ἡμέρα τῆς γεννήσεως αὐτοῦ, ἀλλ’ ἔζησεν ἐν τῷ δεκάτῳ τετάρτῳ αἰῶνι μετὰ Χριστὸν καὶ ἐκοιμήθη τῇ ὀκτωκαιδεκάτῃ τοῦ Ὀκτωβρίου ἐν τῷ ἔτει χιλιοστῷ τετρακοσιοστῷ πέμπτῳ.
Ἐβοήθει τὸν πατέρα αὐτοῦ ἐν τοῖς γεωργικοῖς ἔργοις, καὶ ὅτε ἐτελείου τὸ ἔργον τοῦ ἀγροῦ, ἐπώλει ἅλας ἐπὶ μικρᾶς νεαρᾶς καμήλου. Ὠνόμασε δὲ τὴν κάμηλον αὐτοῦ «Ῥωΐς» (ὑποκοριστικὸν τῆς λέξεως «κεφαλή», ῥάς), διότι αὕτη προσέτριβε τὸν δεσπότην αὐτῆς τῇ μικρᾷ αὐτῆς κεφαλῇ. Ἦν δὲ αὕτη ἡ κάμηλος οὕτως ἥμερος, ὥστε εἰ ἐκάλει αὐτὴν τῷ ὀνόματι, ἀπεκρίνετο τῇ κλήσει αὐτοῦ· καὶ λέγεται ὅτι ἡ κάμηλος ἦν τοσαύτης συνέσεως καὶ ἀφοσιώσεως πρὸς τὸν δεσπότην αὐτῆς, ὥστε ἐκάλυπτεν αὐτὸν εἰ ἐκάθευδεν ἄνευ σκεπάσματος, καὶ ἤγειρεν αὐτὸν ἐν τοῖς καιροῖς τῆς προσευχῆς. Τάχα δὲ τὸ μάλιστα διακρῖνον τὸν Φαρὰγ ἦν ἡ ταπεινοφροσύνη αὐτοῦ καὶ ἡ ἀγάπη, δι’ ὧν ἐκέρδησε τὴν στοργὴν ὅλης τῆς κώμης.
Ἡ ἀναχώρησις αὐτοῦ ἐκ τῆς πόλεως·
Ἔμεινεν ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ ἕως τοῦ εἰκοστοῦ ἔτους, ὅτε ἔπεσεν χαλεπὸς διωγμὸς ἐπὶ τοὺς Χριστιανούς, οὕτω βαρὺς ὥστε καὶ αὐτὸς ὁ πατὴρ τοῦ ἁγίου ἐγκατέλιπε τὴν πίστιν ὑπὸ τὸ συντρῖβον βάρος τοῦ διωγμοῦ ἐκείνου. Ὁ δὲ ἅγιος ἔκρυψεν ἑαυτὸν ἐν τῇ ἐρήμῳ τοῦ Σὲχ τῇ ἐγγύς, εἶτα ὥρμησεν εἰς Κάϊρον. Ἐκ δὲ τῆς σφοδρότητος τοῦ κόπου καὶ τῆς πείνης αὐτοῦ ἀπεκοιμήθη ἐν τῇ ὁδῷ, καὶ εἶδεν ἐν τῷ ὕπνῳ αὐτοῦ δύο ἄνδρας λάμποντας ὡς ἀστραπή, οἵτινες ἥρπασαν αὐτὸν καὶ ἀνεβίβασαν εἰς τὸν οὐρανόν, εἶτα εἰσήγαγον αὐτὸν εἰς οὐράνιον ἐκκλησίαν. Ἐκεῖ εἶδε πλῆθος μέγα προσευχομένων, καὶ ἤκουσε φωνῆς ἔσωθεν καλούσης αὐτὸν προσελθεῖν καὶ μετασχεῖν τῶν Μυστηρίων. Τότε οἱ δύο λάμποντες ἄνδρες προσήγαγον αὐτὸν τῇ ἁγίᾳ τραπέζῃ, καὶ μετέσχε τῶν Μυστηρίων, καὶ μετὰ ταῦτα ἐπανήγαγον αὐτὸν εἰς τὸν τόπον ἐξ οὗ ἔλαβον αὐτόν.
Μετὰ δὲ τὸ ὄναρ τοῦτο ἀνέστη καὶ διῆλθε τὸ Κάϊρον, κἀκεῖθεν ἀνέβη εἰς τὴν Ἄνω Αἴγυπτον· καὶ ἐν τοῖς μέρεσιν ἐκείνοις μετήλλαξε τὸ ὄνομα αὐτοῦ εἰς «Ῥωΐς» ἀρνήσει ἑαυτοῦ. Ἤρξατο δὲ διέρχεσθαι τὴν γῆν ἀπὸ τῆς Κὼς ἐν τῇ Ἄνω χώρᾳ ἕως τῆς Ἀλεξανδρείας, καὶ διελέγετο παντὶ ᾧ συνήντα περὶ τῆς σωτηρίας τῆς ψυχῆς αὐτοῦ μετὰ δακρύων πολλῶν. Ἔζησεν οὗτος ὁ ἅγιος ὡς ξένος, ἀλώμενος ἐπὶ προσώπου τῆς γῆς, μιμούμενος τὸν Δεσπότην αὐτοῦ, ὅστις οὐκ εἶχε ποῦ τὴν κεφαλὴν κλῖναι· καὶ ἦν ὁ πόθος αὐτοῦ πρὸς τὸν οὐρανὸν οὕτω σφοδρός, ὥστε πολλάκις ἔμελπε τοὺς λόγους τοῦ ψαλμῳδοῦ· «Οἴμοι, ὅτι ἡ παροικία μου ἐμακρύνθη, κατεσκήνωσα μετὰ τῶν σκηνωμάτων Κηδάρ» (Ψαλμὸς ριθʹ 5).
Ἡ ἄσκησις αὐτοῦ·
Ἤσκησε βίον ἐσχάτης τραχύτητος καὶ σκληρότητος καὶ νεκρώσεως τοῦ σώματος. Ἦν νηστευτής, ἐσθίων ὀλίγον μόνον καὶ τὰ εὐτελέστατα τῶν βρωμάτων· ἐνεδύετο μόνον ὅσον ἐσκέπαζε τὴν γύμνωσιν αὐτοῦ, ἀφεὶς τὸ λοιπὸν τοῦ σώματος αὐτοῦ γυμνόν, ἐκκείμενον τῷ καύσωνι τοῦ θέρους καὶ τῷ ψύχει τοῦ χειμῶνος, καὶ ἐν τούτῳ ὡμοιώθη τῷ Ἰωάννῃ τῷ Βαπτιστῇ.
Διῆλθε τὰς χώρας τῆς Αἰγύπτου, καὶ ὁσάκις εἰσήρχετο εἰς πόλιν, εἰργάζετο ταῖς χερσὶν αὐτοῦ, ἵνα πορίσῃ τὰ πρὸς τὴν τροφὴν αὐτοῦ, καὶ τὸ λοιπὸν ἐδίδου ἐλεημοσύνην. Πολλάκις οἱ ἀγαπῶντες αὐτὸν προσέφερον αὐτῷ ἱμάτια καλὰ καὶ χρήματα καὶ δῶρα, ἀλλ’ ἠρνεῖτο αὐτά.
Οὐκ ἠρκέσθη δὲ βίῳ στερήσεως μόνῳ, ἀλλὰ διῆγε τὴν ζωὴν αὐτοῦ νηστεύων καὶ προσευχόμενος. Λέγεται περὶ αὐτοῦ ὅτι ἐνήστευε δύο καὶ τρεῖς ἡμέρας ἀδιαλείπτως, καὶ ἅπαξ ἐνήστευσεν ἕνδεκα ἡμέρας συνεχεῖς. Ἦν ἐπιμελὴς τῆς ἁγίας Κοινωνίας, καὶ μετελάμβανε τῶν ἁγίων Μυστηρίων ἐν φόβῳ καὶ τρόμῳ· καὶ πολλάκις ἐνεδείκνυτο δισταγμὸν ἐν τῷ κοινωνεῖν, ἐξ αἰσθήσεως τῆς ἑαυτοῦ ἀναξιότητος. Ἐρωτηθεὶς δὲ περὶ τοῦ δισταγμοῦ τούτου, ἀπεκρίνατο· «Οὐδεὶς ἄξιός ἐστι μετασχεῖν τῶν ἁγίων τούτων Μυστηρίων εἰ μὴ ὅστις τὰ ἐντὸς αὐτοῦ ἔχει καθαρὰ καὶ ἁγνὰ ὡς τὴν κοιλίαν τῆς Δεσποίνης ἡμῶν τῆς ἁγνῆς Μαρίας, ἥτις ἠξιώθη βαστάσαι τὸν Χριστὸν ἐν τῇ κοιλίᾳ αὐτῆς». Τάχα δὲ τοῦτο ἦν διότι ὁ Θεὸς ἀνέῳξε τὸν ἔσω ὀφθαλμὸν αὐτοῦ, ὥστε ἐθεώρει τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ ἐπαναπαυομένην ἐπὶ τὰ ἅγια Μυστήρια ἐν τῷ καιρῷ τοῦ καθαγιασμοῦ ἐν τῷ θυσιαστηρίῳ, λάμπουσαν λαμπρότητι ἀνεκδιηγήτῳ.
Ἐδωρήθησαν δὲ αὐτῷ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ πολλαὶ πνευματικαὶ ἀποκαλύψεις, καὶ θαύματα ἐποίει, καὶ αἴτιος ἐγένετο τῆς μετανοίας πολλῶν. Ἅπαξ διεκήρυξεν ὅτι εἶδε τὰ Χερουβὶμ καὶ τὰ Σεραφὶμ ἑστῶτα περὶ τὴν κολυμβήθραν τοῦ βαπτίσματος, περιπτερυσσόμενα περὶ τὸ νήπιον μετὰ χαρᾶς.
Εἰργάζετο δὲ κοσκινίζων τὸν σῖτον, ἵνα ἐλεημοσύνην δῷ τοῖς πτωχοῖς. Ἐνέκλεισεν ἑαυτὸν ἐν ἡσυχίᾳ ἐν τῷ οἴκῳ κυρίας τινὸς καλουμένης «Ὂμμ Γιακούβ» (τῆς μητρὸς Ἰακώβ) ἐν Καΐρῳ, καὶ ὅτε ἐπείνασε, προσέφερεν αὐτῷ ἄρτον. Ὁ δὲ ἔλαβε πίτυρα βεβρεγμένα καὶ ἔφαγε, καὶ ἐλυπήθη ἡ κυρία. Εἶπε δὲ αὐτῇ· «Διὰ τί λυπεῖται ἡ καρδία σου ἐπὶ τῷ ἐσθίειν με πίτυρα ἀντὶ ἄρτου, σὺ δὲ οὐ λυπῇ ἐπὶ ταῖς ἁμαρτίαις τῶν ἀνθρώπων; Οὐκ οἶδας ὅτι ἡ ἁμαρτία θανατοῖ τὴν ψυχήν, τὰ δὲ πίτυρα συντηρεῖ τὸ σῶμα ὅμως; Καὶ εἰ πάσχει τὸ σῶμα ὀλίγον, ἵνα παύσηται ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας».
Αἱ πνευματικαὶ αὐτοῦ ἀποδημίαι·
Ἔφθασεν εἰς τὸν ὑψηλὸν βαθμὸν τῆς «πτήσεως» (τῆς μεταθέσεως), ὥστε διήρχετο διὰ μεγάλων ἀποστάσεων ἐν ὀλιγίστῳ χρόνῳ, καὶ εἰσήρχετο εἰς τόπους ὧν αἱ θύραι ἦσαν κεκλεισμέναι. Ἅπαξ μετηνέχθη εἰς Ἀσιοὺτ καὶ ἐπέστρεψεν ἐντὸς μιᾶς ὥρας, ἐν ᾗ ἐπλήρωσεν ἔργον ἐλέους· καὶ ἄλλοτε μετηνέχθη εἰς Συρίαν, ἵνα κουφίσῃ τινὰ ἐν θλίψει ὄντα. Ἐδωρήσατο δὲ αὐτῷ ὁ Θεὸς καὶ τὴν γνῶσιν τῶν κρυπτῶν μυστηρίων. Ἦν δὲ ἀνὴρ ἀρνούμενος ἑαυτόν, ἀρνούμενος καὶ αὐτὸ τὸ ὄνομα αὐτοῦ καὶ καλῶν ἑαυτὸν τῷ ὀνόματι τῆς καμήλου αὐτοῦ.
Καὶ ὅτε τινὲς ἐνέκειντο αὐτῷ μαθεῖν τὸ ἀληθὲς αὐτοῦ ὄνομα, εἶπεν αὐτοῖς «Τεγὶ ἀφλιλλού», τοῦτ’ ἔστι «Τεγὶ ὁ μεμηνώς»· καὶ τὸ θαυμαστόν ἐστιν ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἐν ταῖς εὐχαῖς αὐτῆς ἀποδίδωσιν αὐτῷ αὐτὸ τοῦτο τὸ ὄνομα, «Τεγί». Ἠθέλησε δὲ προβῆναι ἔτι περαιτέρω ἐν τῇ ἀρνήσει ἑαυτοῦ, ὅθεν περιεπάτει ἐν ταῖς ὁδοῖς γυμνῷ τῷ σώματι καὶ ἀκαλύπτῳ τῇ κεφαλῇ, καὶ κατῴκει ἐν καλύβῃ ἐκ φύλλων φοίνικος ἢ ἐκάθευδεν ἐν τῷ χείλει τῆς ὁδοῦ. Πολλάκις δὲ ὁ ξένος οὗτος τρόπος τοῦ βίου ἐπήγαγεν αὐτῷ τὸν ἐμπαιγμὸν τῶν ἀνθρώπων καὶ τὰς ἐπιθέσεις αὐτῶν κατ’ αὐτοῦ, τύπτοντες, καταρώμενοι, ἐμπτύοντες αὐτῷ, καὶ λιθάζοντες αὐτὸν λίθοις.
Καὶ ὅτε ἐπανίστατο ἡ ψυχὴ αὐτοῦ κατὰ τῶν ὕβρεων τούτων, προσελάλει αὐτῇ λέγων· «Ποῦ εἰμι ἐγὼ ἐν συγκρίσει πρὸς τὸν μάρτυρα Γεώργιον τὸν ἅγιον καὶ πάντα ὅσα ὑπέμεινεν, ἢ πρὸς τὸν Ἰωάννην τὸν Βαπτιστήν, οὗ τὴν κεφαλὴν ἀπέτεμεν Ἡρῴδης; Ποῦ τὰ συμβάντα μοι παρὰ τὰς βασάνους τὰς συμβάσας τοῖς μάρτυσι;» Καὶ ἐκ τοῦ πλήθους τῶν βασάνων, αἷς ἐξετίθετο, ἐνέκλειεν ἑαυτὸν ἐν ἀποκέντροις τόποις καὶ ἀνεχώρει ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων ἐπὶ μῆνας πολλούς, οὓς διῆγεν ἐν θερμαῖς προσευχαῖς καὶ ἀδιαλείπτοις νηστείαις.
Καὶ ἐπέβλεψεν ὁ Θεὸς ἐπὶ τὴν συντριβὴν τῆς καρδίας αὐτοῦ, καὶ τὴν ἀγάπην, καὶ τὴν ἰσχὺν τῆς πίστεως αὐτοῦ· ὅθεν ὁ Κύριος Χριστὸς ἐφάνη αὐτῷ πεντάκις ἐν δόξῃ ἀρρήτῳ, καὶ ἐν μιᾷ αὐτῶν ἐλάλησεν αὐτῷ στόμα πρὸς οὖς. Διὰ δὲ τοιούτων ὁραμάτων ἐθάρρει καὶ ἵστατο στερρῶς κατὰ παντὸς εἴδους πάθους, καὶ ἐσιώπα ἀπὸ τοῦ λόγου.
Αἱ παρακλήσεις τοῦ Θεοῦ ἐν μέσῳ τῶν παθημάτων·
Ὁ σουλτάνος Βαρκοὺκ ἤκουσε περὶ αὐτοῦ καὶ ἐπεθύμησεν ἰδεῖν αὐτόν.
Καὶ ὅτε ὁ ἐμίρης Σουδοὺν κατέθλιψε τὸν πάπαν Ματθαῖον, μετεκαλέσατο τὸν ἀββᾶν Ῥωΐν καὶ ἤρξατο ἐρωτᾶν αὐτὸν περὶ τοῦ βίου αὐτοῦ καὶ τῶν ἔργων αὐτοῦ, ὁ δὲ οὐκ ἀπεκρίνατο αὐτῷ λόγον. Προσέταξε δὲ τύπτεσθαι αὐτὸν τετρακοσίαις πληγαῖς ῥάβδου, ἕως ἔρρευσε τὸ αἷμα αὐτοῦ, αὐτὸς δὲ ἐσιώπα. Οἱ δὲ στρατιῶται περιήγαγον αὐτὸν ἐν ταῖς ὁδοῖς, τύπτοντες καὶ ἐμπτύοντες αὐτῷ καὶ τίλλοντες τὴν τρίχα τῆς κεφαλῆς καὶ τοῦ πώγωνος αὐτοῦ, αὐτὸς δὲ ἔμενε σιωπῶν· εἶτα ἔβαλον αὐτὸν μετὰ τοῦ μαθητοῦ αὐτοῦ εἰς φυλακήν. Ὁ δὲ Κύριος τῆς δόξης ἐφάνη ἀμφοτέροις καὶ ἰάσατο αὐτούς· καὶ ὅτε οἱ φυλακισμένοι Κόπται, ὀκτὼ ὄντες τὸν ἀριθμόν, ᾐτήσαντο αὐτὸν προσεύξασθαι ὑπὲρ αὐτῶν, ἦλθεν ὁ πάπας πρὸς αὐτοὺς ἐν αὐτῇ τῇ ἡμέρᾳ φέρων τὴν προσταγὴν τῆς ἀπολύσεως αὐτῶν.
Πολλάκις ἐπεσκέπτετο τοὺς οἴκους τῶν πιστῶν καὶ ἀνήγγελλεν αὐτοῖς τὰ μέλλοντα γενέσθαι ἐν τῷ μέλλοντι, καὶ προεφύλαττεν αὐτοὺς ἀπὸ βλαβῶν καὶ συμφορῶν τῶν μελλουσῶν ἐπελθεῖν αὐτοῖς. Ἦν δὲ ὁ ἅγιος σύγχρονος τοῦ μεγάλου πάπα ἀββᾶ Ματθαίου τοῦ πρώτου, τοῦ ὀγδοηκοστοῦ ἑβδόμου, καὶ συνεδέετο στενῶς αὐτῷ. Ἐν μιᾷ δὲ τῶν περιστάσεων ὁ ἐμίρης Γιαλβουγὰ συνέλαβε τὸν πάπαν μετὰ ὁμίλου Χριστιανῶν, καὶ ὅτε ἦλθεν ὁ μαθητὴς αὐτοῦ πρὸς τὸν ἀββᾶν Ῥωΐν καὶ ἀνήγγειλεν αὐτῷ τὰ συμβάντα τῷ πάπᾳ, προεφήτευσεν αὐτῷ ὅτι ἡ Δέσποινα ἡ Παρθένος ῥύσεται αὐτόν. Καὶ οὕτως ὄντως ἐγένετο, διότι εἷς τῶν ἐμίρων τῶν ἐχθρῶν τοῦ ἐμίρου ἐκείνου ἐπέπεσε καὶ συνέτριψε τὰς θύρας τῆς φυλακῆς καὶ ἐξήγαγε τὸν πατριάρχην καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ, καὶ συνέλαβε τὸν ἐμίρην Γιαλβουγὰ καὶ ἐφυλάκισεν αὐτὸν καὶ ἔτυψεν αὐτὸν ἕως οὗ ἀπέθανεν.
Ἡ ἀσθένεια αὐτοῦ καὶ ἡ κοίμησις·
Ὁ ἀββᾶς Ῥωΐς ἐσφράγισε τὸν ἀγῶνα αὐτοῦ διὰ τοῦ ὑπομεῖναι χαλεπὴν ἀσθένειαν μετὰ μακροθυμίας, ὥστε ἐκλήθη ὁ νέος Ἰώβ. Ἠσθένησε γὰρ ἐννέα ἔτη ἀδιαλείπτως, καὶ ἔμεινε δι’ ὅλου τούτου τοῦ χρόνου κατάκοιτος, σιωπῶν, μηδενὶ λαλῶν, ὑπομένων θαυμαστῇ ὑπομονῇ. Διῆγε δὲ τὰ ἔτη ταῦτα ἐν στεναγμοῖς καὶ κλαυθμοῖς καὶ προσευχῇ ὑπὲρ τῶν ἁμαρτωλῶν τῶν ἐρχομένων πρὸς αὐτόν, καὶ ἰᾶτο τοὺς ἀσθενοῦντας τοὺς ἐπισκεπτομένους αὐτὸν ἐνῷ αὐτὸς ἔπασχεν ὑπὸ τῆς ἀσθενείας.
Καὶ ὅτε ἔγνω ὅτι ἤγγικε τὸ τέλος αὐτοῦ, ηὐλόγησε τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἕνα καθ’ ἕνα, καὶ ἤλειψε τὸ σῶμα αὐτοῦ ὕδατι, σφραγίζων πάντα τὰ μέλη αὐτοῦ τῷ σημείῳ τοῦ Σταυροῦ ἀπὸ τῆς κορυφῆς τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ ἕως τῶν ἰχνῶν τῶν ποδῶν αὐτοῦ. Ἐζήτησε δὲ τὴν Δέσποιναν ἡμῶν τὴν Παρθένον Μαρίαν ἐν τῇ ὥρᾳ τῆς κοιμήσεως αὐτοῦ, καὶ ἐπλήρωσε τὴν αἴτησιν αὐτοῦ, καθὼς ἐμαρτύρησεν εἷς τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, ὃς εἶπεν· «Εἶδον ἐν τῇ ὥρᾳ ἐκείνῃ γυναῖκα λάμπουσαν ὡς ὁ ἥλιος, καθημένην παρὰ τῷ πατρὶ τούτῳ, καὶ ἔλαβε τὴν μακαρίαν αὐτοῦ ψυχὴν κατὰ τὴν αἴτησιν αὐτοῦ».
Ἡ δὲ ἐκδημία αὐτοῦ ἐγένετο τῇ εἰκοστῇ πρώτῃ τοῦ Βάβα, τῇ μνήμῃ τῆς Δεσποίνης τῆς Παρθένου, καὶ ἐτάφη παρὰ τὴν ἐκκλησίαν αὐτῆς ἐν Δὲρ ἐλ-Χαντὰκ (τῇ νῦν περιοχῇ τοῦ ἀββᾶ Ῥωΐς).
Ἡ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ μετ’ αὐτοῦ μετὰ τὴν κοίμησιν αὐτοῦ·
Τῇ ὀγδόῃ ἡμέρᾳ μετὰ τὴν ταφὴν αὐτοῦ ἐκλάπη τὸ σῶμα αὐτοῦ, ὅθεν ἐφάνη τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ καὶ ἐγνώρισεν αὐτοῖς τὴν ἀληθῆ κατάστασιν τῶν πραγμάτων, καὶ ἐπανήγαγον αὐτὸ εἰς τὸν τάφον αὐτοῦ δεύτερον. Πολλὰ δὲ θαυμάσια ἔρρεον ἐκ τοῦ σώματος αὐτοῦ, καὶ τοῦτο ἔπεισεν ὅμιλόν τινα πιστῶν μεταθεῖναι τὸ σῶμα αὐτοῦ εἰς Δὲρ Σαχρὰν ἐν τῇ Μαασάρᾳ, ὅθεν ἐβάστασαν αὐτὸ ἐν πλοίῳ ἐπὶ τοῦ Νείλου. Ἀλλ’ ἐν τῇ ὁδῷ αὐτῶν πρὸς τὴν εἰρημένην μονὴν ἐπανέστησαν αὐτοῖς ἄνεμοι σφοδροὶ καὶ καταιγίδες μανιώδεις, αἵτινες παρ’ ὀλίγον κατεπόντισαν αὐτούς, ὥστε ἠναγκάσθησαν ἐπαναγαγεῖν τὸ σῶμα πάλιν εἰς τὸν τάφον αὐτοῦ.
Καὶ ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ (τῷ εἰκοστῷ αἰῶνι) ἀνήρ τις ὀνόματι Ἀρμάνιος Βὲϊ Χαννά, ὁ ἐπίτροπος τοῦ Πατριαρχείου, ἐπεχείρησεν ἀνακαινίσαι τὸν τάφον τοῦ ἁγίου, καὶ προσέταξε καθαιρεθῆναι αὐτόν, ἵνα ἀνοικοδομήσῃ αὐτὸν τρόπῳ νεωτέρῳ. Ἀλλὰ μόλις κατήγαγεν ὁ ἐργάτης τὴν δίκελλαν αὐτοῦ ἐπὶ τὸν τάφον, καὶ παρελύθη ἡ δεξιὰ αὐτοῦ χείρ, καὶ ἐβόησε ζητῶν βοήθειαν· ὅθεν ἦλθεν ὁ ἱερεὺς τῆς ἐκκλησίας καὶ προσηύξατο ἐπ’ αὐτὸν ἕως οὗ ἐπανῆλθεν ἡ χεὶρ αὐτοῦ εἰς κίνησιν. Ἀπ’ ἐκείνου τοῦ χρόνου ἀφέθη ὁ τάφος ὡς ἦν, καὶ πᾶν ὃ ἐποίησαν ἦν τὸ οἰκοδομῆσαι ἐπ’ αὐτὸν τάφον ἐκ μαρμάρου, ἄνευ τοῦ κινῆσαι τὸ σῶμα.
Ἴδε καὶ τάδε· ὀνόματα ἐκκλησιῶν ἀφιερωμένων τῷ ἁγίῳ ἀββᾷ Ῥωΐς | Ἄβα Τεγὶ ἐν Αἰγύπτῳ, καὶ τὸν ἅγιον Σολομῶντα τὸν μαθητὴν τοῦ ἀββᾶ Ῥωΐς.